Jak zaprojektować rozmowę z agentem AI: pytania, intencja i kontekst sprawy
Autorska procedura projektowania rozmów: od niejasnej prośby przez wybór pytania do podsumowania ustaleń i wznowienia sprawy.
Zacznij od zasad rozmowy
Proponujemy projektować obsługę zapytań przez agenta AI jako serię jawnych ustaleń: czego użytkownik oczekuje, czego jeszcze nie podał i jaki następny krok akceptuje. Poniższy model jest naszą propozycją redakcyjną do przetestowania we własnym procesie. Nie przedstawiamy go jako potwierdzonego badaniami standardu ani opisu funkcji konkretnego produktu.
Punktem odniesienia dla sposobu opracowania materiału są trzy źródła. Google zaleca sprawdzanie poprawności treści wygenerowanych przez AI przed publikacją, obejmując przeglądem także metadane. Wskazówki dotyczące treści generowanych. W pytaniach do samooceny materiałów Google uwzględnia oryginalną analizę, opisowe nagłówki i przejrzyste wskazanie źródeł. Kryteria pomocnych treści. To uzasadnienie sposobu redagowania artykułu, a nie dowód skuteczności proponowanej obsługi rozmów.
Przyjmijmy fikcyjny scenariusz: użytkownik pisze „Potrzebuję sali na warsztat dla zespołu”. W naszej konwencji agent nie powinien jeszcze ogłaszać gotowej rezerwacji. Projekt odpowiedzi powinien najpierw określić, czy chodzi o zebranie propozycji, przygotowanie zapytania do obiektu, czy wykonanie uzgodnionej czynności. Każdy przykład poniżej jest elementem tego wymyślonego scenariusza.
Oddziel cel od tematu wiadomości
W proponowanej karcie sprawy rozdzielamy temat, oczekiwany rezultat i zakres działania. Tematem może być sala warsztatowa. Rezultatem — zestawienie trzech propozycji. Zakresem — samo przygotowanie zestawienia, bez kontaktowania się z obiektami. Ustalmy te pola osobno, zamiast wpisywać ogólne hasło „organizacja warsztatu”.
Zaprojektujmy pierwszą odpowiedź tak: „Mam przygotować propozycje sal czy wiadomość z zapytaniem o dostępność?”. To nasze proponowane pytanie o rezultat. Nie dołączajmy jeszcze obowiązkowego formularza obejmującego wyposażenie, catering, parking i układ krzeseł. Szczegóły wprowadzajmy zgodnie z wybraną ścieżką.
Dla każdej ścieżki zapiszmy również granicę ukończenia. W przypadku zestawienia mogłaby brzmieć: „Gotowe oznacza trzy propozycje zgodne z potwierdzonymi kryteriami, z oznaczeniem informacji wymagających sprawdzenia”. Dla wiadomości: „Gotowe oznacza szkic do zatwierdzenia”. Są to nasze proponowane definicje, które zespół powinien dopasować do własnej usługi.
Nie stosujmy ukrytego rozstrzygnięcia, gdy użytkownik wymienia kilka celów. W przykładowym zdaniu „Znajdź salę i napisz do organizatora” zaproponujmy dwa zadania powiązane z jedną sprawą. Poprośmy o ustalenie kolejności tylko wtedy, gdy dalszy krok zależy od tego wyboru. W karcie zachowajmy oba oczekiwania, nawet jeżeli pracujemy najpierw nad jednym.
Pytaj o brak, który zmienia następny krok
Nasza proponowana lista kontrolna zaczyna się od pytania projektanta: „Jaką decyzję podejmie agent po otrzymaniu tej odpowiedzi?”. Przy każdym planowanym pytaniu zapiszmy tę decyzję. Jeśli nie potrafimy jej wskazać, usuńmy pytanie z obowiązkowej części rozmowy albo przenieśmy je do późniejszego etapu.
Dla przykładowego zestawienia sal przyjmijmy trzy wymagane pola: miejscowość, termin i liczba uczestników. To wybór na potrzeby ćwiczenia, nie uniwersalny zestaw wymagań. Budżet i wyposażenie oznaczmy jako pola do doprecyzowania, a preferowany styl wnętrza jako opcjonalny. Niech projekt jasno pokazuje, kto ustala obowiązkowość tych pól.
Przykładowa odpowiedź mogłaby brzmieć: „Przygotuję zestawienie. W jakim mieście i na jaki dzień planujesz warsztat? Liczbę uczestników możemy ustalić w kolejnym kroku”. Alternatywnie zaproponujmy jedno krótkie pytanie, jeśli taki rytm rozmowy wybierze zespół. Obie wersje potraktujmy jako warianty do oceny na tych samych scenariuszach testowych.
Przewidujmy też odpowiedź „jeszcze nie wiem”. W naszej procedurze nie oznacza ona zgody na dowolną wartość. Zapiszmy status „nieustalone” i przedstawmy wybór: kontynuować przygotowanie szkicu bez tego szczegółu, przyjąć jawne założenie robocze albo wrócić do sprawy później. Założenie powinno mieć własną etykietę i osobne potwierdzenie przed użyciem w uzgodnionym działaniu.
Nasza proponowana procedura
Od celu do jednego pytania
- 1
Rezultat
Zapisz, co ma powstać po zakończeniu zadania.
- 2
Decyzja
Wskaż następny krok wymagający ustalenia.
- 3
Brak
Zapytaj o informację potrzebną do tego kroku.
- 4
Zapis
Dodaj odpowiedź do karty wraz ze statusem.
Nadaj informacjom status i pochodzenie
Proponujemy prowadzić kartę sprawy z polami: cel, zakres, ustalone parametry, otwarte pytania, założenia, materiały odniesienia oraz następny krok. Przy każdej wartości dopiszmy pochodzenie. W naszym przykładzie „18 osób” może pochodzić z wiadomości użytkownika, a „układ podkowa” być jedynie propozycją agenta.
Wprowadźmy cztery statusy: podane przez użytkownika, potwierdzone, robocze i wycofane. Nie traktujmy tych nazw jako standardu branżowego. To nasza konwencja, którą można zmienić, pod warunkiem zachowania jednoznacznych reguł. Określmy na przykład, że samo zasugerowanie wartości przez agenta nigdy nie nadaje jej statusu potwierdzonej.
Przy korekcie „Jednak 24 osoby, nie 18” zapiszmy nową wartość jako obowiązującą, a poprzednią oznaczmy jako wycofaną. W odpowiedzi proponujemy krótkie potwierdzenie: „Zmieniam liczbę uczestników na 24. Termin pozostawiam zgodny z wcześniejszym ustaleniem”. Jeżeli termin nie został ustalony, druga część odpowiedzi powinna wskazywać właśnie ten brak.
Osobno zaprojektujmy przypadek sprzeczności. Gdy użytkownik poda dwa różne terminy bez wyraźnej korekty, niech karta zawiera nierozstrzygnięty konflikt. Przykładowe pytanie: „W rozmowie pojawiły się 12 i 19 maja. Który termin mam przyjąć?”. W naszej procedurze odpowiedź rozstrzyga tylko termin; nie zatwierdza automatycznie innych roboczych danych.
Proponowana konwencja
Jak oznaczać wartości w karcie
- Zapis
- Dodaj odwołanie do potwierdzenia.
- Dalszy krok
- Użyj w uzgodnionym zakresie.
- Zapis
- Oznacz jako propozycję lub założenie.
- Dalszy krok
- Poproś o potwierdzenie przed uzgodnionym działaniem.
- Zapis
- Oznacz jako nieobowiązującą.
- Dalszy krok
- Nie używaj jako wartości obowiązującej.
Ustal reguły zmiany tematu i wznowienia
Na potrzeby tego projektu proponujemy trzy możliwe interpretacje kolejnej wiadomości: kontynuacja sprawy, korekta ustalenia albo nowa sprawa. Dla każdej napiszmy osobny przykład i oczekiwaną reakcję. Nie wymagajmy od użytkownika posługiwania się tymi etykietami; mają służyć zespołowi projektującemu obsługę.
W fikcyjnej rozmowie „A co z obiadem?” potraktujmy jako pytanie o zakres warsztatu i poprośmy o wyjaśnienie, jeśli nie określono cateringu. Z kolei „Potrzebuję też pomocy z opisem stanowiska” zaprojektujmy jako początek osobnej sprawy. Nie przenośmy do niej automatycznie daty warsztatu ani liczby uczestników.
Przy powrocie po przerwie proponujemy podsumowanie obejmujące cel, ostatnie potwierdzone parametry i jedną otwartą decyzję. Przykład: „Wracamy do zestawienia sal w Poznaniu dla 24 osób. Termin pozostaje nieustalony. Czy zaczynamy od jego wyboru?”. Unikajmy deklarowania kompletności, jeżeli karta zawiera nierozstrzygnięte pola.
Zaprojektujmy również przekazanie sprawy drugiej osobie. Nasz proponowany pakiet obejmuje krótkie streszczenie, listę potwierdzonych danych, otwarte pytania i informację o ostatnim uzgodnionym kroku. Dodajmy miejsce na odwołanie do odpowiednich wiadomości. Samo przekazanie nie powinno w tej konwencji zmieniać statusów danych ani rozszerzać uzgodnionego zakresu.
Proponowany przebieg
Przerwa i powrót do sprawy
Przed przerwą
Zapisz cel, potwierdzone parametry i otwarte pytania.
Po powrocie
Przedstaw krótkie podsumowanie i dopuść jego korektę.
Kontynuacja
Uzgodnij następny krok na podstawie obowiązujących danych.
Sprawdź projekt na scenariuszach rozmowy
Nasza proponowana procedura przeglądu obejmuje sześć prób: pełną prośbę, prośbę niejasną, brak wymaganej informacji, korektę, zmianę tematu i wznowienie. Dla każdej przygotujmy fikcyjny dialog oraz oczekiwaną kartę sprawy. Oceniajmy zgodność z przyjętymi regułami, bez deklarowania na tej podstawie poprawy wyników biznesowych.
Przy niejasnej prośbie sprawdźmy, czy agent proponuje pytanie o rezultat. Przy brakującej informacji — czy pyta o pole wymagane w wybranej ścieżce. Przy korekcie — czy nowa wartość zastępuje poprzednią w ustalonym miejscu. Przy wznowieniu — czy podsumowanie nie przedstawia założeń jako potwierdzeń.
Dodajmy próbę odmowy odpowiedzi: „Nie chcę jeszcze określać budżetu”. W oczekiwanym dialogu zaproponujmy dalszą pracę w zakresie, który nie wymaga tej wartości, albo jawne wstrzymanie odpowiedniego etapu. Nie wpisujmy fikcyjnego budżetu tylko po to, żeby wypełnić kartę. Osobno sprawdźmy, czy użytkownik może poprawić samo podsumowanie sprawy.
Na zakończenie przeglądu zapiszmy decyzje redakcyjne: jakie pytania pozostają obowiązkowe, kiedy wolno użyć roboczego założenia i co oznacza ukończenie zadania. Proponujemy zacząć od jednego rodzaju zapytania i dopisać kolejne dopiero po opisaniu ich własnych reguł.
Przejdź od szkicu do własnego projektu
Jako pierwsze ćwiczenie proponujemy rozpisać jedną rozmowę na pięć elementów: wiadomość początkową, pytanie o cel, pytanie o brak, korektę i podsumowanie. Następnie przygotujmy kartę sprawy odpowiadającą każdemu etapowi. Traktujmy to jako materiał do oceny przez zespół, bez przypisywania mu gwarantowanych rezultatów.
Strona rejestracji Max AI przedstawia usługę hasłem „Operating system for AI agents”. Strona rejestracji Max AI. Przywołujemy ją wyłącznie jako oficjalny punkt wejścia do produktu. Opisany tutaj model rozmowy pozostaje naszą propozycją projektową; artykuł nie przypisuje produktowi przedstawionych mechanizmów.
Jeśli chcesz przejść do produktu, wybierz „Załóż konto”. Do własnej pracy zabierz przede wszystkim trzy proponowane dokumenty: definicję rezultatu, kartę sprawy i zestaw fikcyjnych dialogów do przeglądu.
Źródła
- Max AI - Operating system for AI agents — maxaiagent.app; dostęp 17 listopada 2026
- Google Search's Guidance on Generative AI Content on Your Website | Google Search Central | Documentation | Google for Developers — developers.google.com; opublikowano 1 października 2026
- Creating Helpful, Reliable, People-First Content | Google Search Central | Documentation | Google for Developers — developers.google.com; opublikowano 5 października 2026
Zacznij działać z własnym agentem
Agent zna kontekst tego artykułu i nadal realizuje checklistę przypisanego działu.
Powiązane artykuły
Jak ocenić opłacalność agenta AI: koszt sprawy i praca operatorów
Proponujemy arkusz oceny, który łączy koszt zakończonej sprawy, czas operatorów i porównanie z procesem sprzed automatyzacji.
Uprawnienia agenta AI: nasz proponowany model dostępu i zatwierdzania działań
Praktyczny projekt uprawnień: wybrane dane, osobne zgody na narzędzia i zatwierdzanie konkretnego działania. Z przykładem obsługi zapytania klienta.
Agent AI po wdrożeniu: jak oceniać obsługę i reagować na błędy
Proponowany warsztat operacyjny: karta jakości rozmowy, analiza błędów, progi interwencji i warunki ponownego uruchomienia zmienionej konfiguracji.
Przekazanie rozmowy od AI do człowieka: kiedy eskalować i kto przejmuje sprawę
Proponowana procedura obejmująca kryteria eskalacji, kartę kontekstu, potwierdzenie przejęcia oraz obsługę spraw oczekujących.